Η Κάσος στην εκπομπή "Το Αλάτι της γης"

Εξαιρετικό το αφιέρωμα στην Κάσο από την εκπομπή "το αλάτι της γης" στην ΕΤ.

Οσοι δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν την εκπομπή μπορούν να την δουν στο :

http://www.ert.gr/webtv/index.php/component/k2/item/4685-Kasiwtiko-glenti-27-05-2012.html

Σύγχρονος πολιτικός λόγος = παραμύθια της Χαλιμάς

Σκίτσο του Ηλία Μακρή - εφμ Καθημερινή 17.5.2012 (εδώ)

 Πέρασε αρκετός καιρός που το dyosmaraki ανέβασε την τελευταία ανάρτηση. Δεν είναι που δεν υπήρχαν σημαντικά θέματα, είναι που πολλές φορές η πίεση της καθημερινότητας δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια χρόνου να σύρεις δυό μολυβιές εκφράζοντας αυτά που νοιώθεις και αυτά που σκοτεινιάζουν ή φωτίζουν το μυαλό σου και τη ψυχή σου.

Οι πολιτικοί του τόπου μας εμφανίζονται ολοένα και περισσότερο  κατώτεροι των περιστάσεων και ανάξιοι της εμπιστοσύνης μας πλην ελαχίστων μεμονωμένων φωτεινών εξαιρέσεων. Απέδειξαν ότι πιο πολύ ενδιαφέρονται για τις καρέκλες τους, για τους παχυλούς μισθούς τους και για την εξασφάλιση των δικών τους παιδιών, των εγγονών τους και των δισεγγόνων τους (αφού έφαγαν και εξακολουθούν να διαχειρίζονται με περίεργους τρόπους το δημόσιο χρήμα το οποίο λιμνάζει σε λογαριασμούς της Ελβετίας, αν και προσωπικά νομίζω οτι τα Cayman islands και τα Channel islands είναι πιο "trendy" τελευταία, λόγω ακριβώς της στοχοποίησης των Ελβετικών τραπεζών). Τον λογαριασμό βέβαια για τις μαύρες τρύπες από την κατάχρηση του δημοσίου χρήματος τον καταβάλλουν οι συνήθεις "ύποπτοι" (μισθωτοί και συνταξιούχοι).

Καταγράφω κάποιες σκέψεις ενάντια σε όσα καταδυναστεύουν τη καθημερινότητά μας όπως :  1. η μπουρδολογία, 2. η οχλαγωγία, 3.η κατινιά (πως θα συκοφαντηθεί ο αντίπαλος) και 4.η συνωμοσιολογία (δίνουν και παίρνουν τα σενάρια περί φανταστικών υπόπτων που διακινούν "παράξενες φήμες" και παράξενα χαρτιά "non papers").

1. ΠΕΡΙ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΑΣ:

Α.Κάποιοι μιλούν για παροχές που "ΘΑ" δώσουν αν αναλάβουν εξουσία. Πολλές φορές σε αναλύσεις των "οικονομολόγων" κάποιων κομμάτων αναφέρονται είτε πολύπλοκες εξηγήσεις που υποτίθεται ότι αποδεικνύουν πως το χρέος είναι "διογκωμένο" (συνήθως παραθέτοντας άπειρα αριθμητικά στοιχεία μη κατανοητά στον μέσο πολίτη) είτε με πιασάρικα συνθήματα και λαϊκισμούς τους τύπου "θα φορολογήσουμε τους πλούσιους". Η ανεύθυνη μπουρδολογία για το που θα βρεθούν τα χρήματα για να εκπληρωθούν οι φρούδες ελπίδες συνήθως περιορίζονται στη δήμευση καταθέσων, ακίνητης περιουσίας ή σε ανεύθυνη φορολογία εισοδημάτων κάτι δηλαδή που σχεδόν καθιερώθηκε από τις κυβερνήσεις που προηγήθηκαν. Ερωτώ λοιπόν : Ι. Σε τι διαφοροποιείται η θέση αυτή με τις θέσεις των κυβερνώντων τα προηγούμενα χρόνια ? ΙΙ. Μπορεί κανείς να μου εξηγήσει τον ορισμό "πλούσιος" ? Δηλαδή στο ίδιο τσουβάλι μπαίνουν όσα φυσικά ή νομικά πρόσωπα διαχειρίστηκαν με σύνεση τα χρήματά τους, επέκτησαν νόμιμα κέρδη και διατηρούν τα φορολογημένα κέρδη τους σε λογαριασμούς καταθέσων στην Ελλάδα με τους κρατικοδίαιτους φοροφυγάδες και τα δημόσια πρόσωπα που "έκλεψαν" το δημόσιο χρήμα, καλοπερνούν, και διατηρούν καταθέσεις  διασκορπισμένες σε δαιδαλώδεις διαδρομές offshore εταιριών?

Β. κάποιοι άλλοι οι οποίοι είναι γεγονός ότι ανέλαβαν το βάρος της υλοποίησης κάποιων δεσμεύσεων (που όμως οι ίδιοι προκάλεσαν) υποστηρίζουν υπέρμετρα ως μοναδική λύση τους εξωτερικούς "εθνοσωτήρες". Μας δάνεισαν, όπως λένε,  το μεγαλύτερο ποσό που έχουν δανείσει σε χώρα. Το συγκεκριμένο επιχείρημα μάλιστα το χρησιμοποίησαν ως κεντρικό προεκλογικό σύνθημα (το οποίο όπως αποδείχτηκε δεν το έχαψαν οι πολίτες) . Είναι δηλαδή σαν να λέμε ότι ένα φυσικό πρόσωπο έχει μηνιαίο εισόδημα 1000 Ευρώ, απευθύνεται στην Χ Τράπεζα η οποία αποφασίζει να του δανείσει χρήματα με μηνιαία δόση 1600 Ευρώ (=έλλειμμα 600 ευρώ μηνιαίως). Μετά την έγκριση του δανείου το φυσικό πρόσωπο φυλάει τα πόδια της Χ Τράπεζας επειδή τον "τίμησε" δίνοντάς του δάνεια που η μηνιαία δόση υπερβαίνει τα μηναία έσοδά του. Η δική μου λογική αδυνατεί να χωρέσει τέτοιες πρακτικές. Η συμβουλή των γονιών μου ήταν πάντα "μην απλώνεις το χέρι σου μακρύτερα από εκεί που φτάνει".

Γ. οι άλλοι "κάποιοι", ΔΕΝ μιλούν για ανάληψη ευθυνών σε οποιασδήποτε μορφής κυβέρνηση ή συνεργασία κομμάτων. Ας μου εξηγήσει κάποιος ποιό θα ήταν το κίνητρό μου να ψηφίσω μια τέτοια πρόταση. Ας υποθέσουμε ότι αποδέχομαι την αναγκαιότητα της "ανατροπής" σε όλα τα επίπεδα και εγώ ως πολίτης θα ήθελα να τιμήσω τον συνδυασμό που προτείνει τη συγκεκιρμένη λύση με τη ψήφο μου,  αλλά ποιά είναι η πρόταση σε περίπτωση που σε ένα δυνητικό σενάριο το κόμμα αυτό έβγαινε πρώτο σε ψήφους? Τι λύσεις θα μου πρόσφερες στην καθημερινότητά μου? Η ανατροπή για την ανατροπή δεν πιστεύω ότι είναι λύση, είναι μηδενισμός και απορριπτική στάση ζωής και δεν με βρίσκει σύμφωνη. 

Δ.οι άλλοι "κάποιοι" σχεδόν ηρωοποιούνται από όσους λόγω ηλικίας δεν έχουν ζήσει σε εποχές δικτατορίας και ονειρεύονται μια "μιλιταριστικού" τύπου ελληνική κοινωνία που προσωπικά απέυχομαι να ζήσουμε. Ο τόπος μας δεν έχει ανάγκη από μιλιταριστικού τύπου λύσεις που καμία ασφαλώς σχέση δεν έχουν με το αρχαιοελληνικό παρελθόν που οι ίδιοι επικαλούνται μέσω της χρήσης αρχαίων συμβόλων (βλ. μαίανδρος). Η κατάχρηση αρχαιοελληνικών συμβόλων δεν προσδίδουν κύρος σε μία παράταξη που βασίζει τη φιλοσοφία της σε  μπασταρδεμένες φαντασιακές ταυτότητες με παρωχημένα πρότυπα που οδήγησαν την ανθρωπότητα στον σκοταδισμό. Οι πρακτικές αυτές στρέφουν το βλέμμα στο παρελθόν και όχι στο ΑΥΡΙΟ και στη σύγχρονη πραγματικότητα. Αντίθετα αποδεικνύουν ότι επιχειρεί να προβάλλει μια ψευδοταυτότητα μπασταρδεμένη για να προσελκύσει εκτός των ούτως ή άλλως μιλιτταριστικής φιλοσοφίας πολιτών (αξιωματικούς, αστυνομικούς κλπ) και κάθε ανύποπτο πολίτη που προσπαθεί να διακρίνει ποιοί είναι οι "πατριώτες" πολιτικοί.  Οι μαίανδροι συνάδουν σε μία κοινωνία με πολίτευμα "άμεσης δημοκρατίας" όπου κάθε πολίτης είχε δικαίωμα να επιλέγει σε ποιά πρόσωπα θα επιδείξει τον απαιτούμενο σεβασμό και δεν εξαναγκαζόταν σε στρατιωτικές εντολές τύπου "εγέρθητου". 

- Εν τέλει, η ανόητη αυτή πολυφωνία πολυ φοβάμαι ότι με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά  αδιέξοδα και εθνικό διχασμό. 

Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβει κανείς ότι, προκοπή στον τόπο μας δεν μπορεί να υπάρξει δίχως: 

α. δραστική αύξηση εσόδων (από την παραγωγή και όχι από νέους φόρους ούτε από νέα δάνεια π.χ. αύξηση εξαγόμενων προϊόντων, πραγματική και όχι εικονική είσπραξη των φόρων από τους συνήθεις φοροφυγάδες, σταθεροποίηση του φορολογικού συστήματος που έχει πάρει πλέον τη μορφή καρδιογραφήματος, κανένα φυσικό η νομικό πρόσωπο δεν γνωρίζει πια τι πληρώνει κάθε χρόνο σε φόρους και πολλά άλλα), 

β. δραστική μείωση κρατικών δαπανών (με πρώτες επιλογές τη δραστική μείωση του αριθμού των βουλευτών, των δαπανών σε ενοίκια, τη μεταφορά υπηρεσιών σε ιδιόκτητα ακίνητα του δημοσίου και τη μείωση των επιχορηγήσεων στις συνδικαλιστικές οργανώσεις και στα πολιτικά κόμματα από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στη συνέχεια, άμεση συρρίκνωση δημοσίων υπηρεσιών των οποίων το αντικέιμενο εργασιών είτε έχει ξεπεραστεί είτε είναι ανύπαρκτο, δεν υπάρχει πια αυτή η πολυτέλεια), 

γ. πάταξη της γραφειοκρατίας των δημοσίων φορέων και αύξηση της παραγωγικότητάς τους (με κατάργηση των τμημάτων χειρόγραφου πρωτοκόλλου και καθιέρωση σε όλα τα επίπεδα της ηλεκτρονικής μηχανογράφησης για καλύτερο έλεγχο). 

Νομίζω ότι οι κυβερνώντες κάποτε θα πρέπει να ανηλικιωθούν και τα "ΘΑ" και τις υποσχέσεις να τα κάνουν πράξεις.

Μέχρι αυτή τη στιγμή ομολογώ ότι κανένα πολιτικό σχήμα δεν με έχει πείσει ότι προτείνει εφαρμόσιμες στο σύνολό τους προτάσεις για τον τόπο μας. Δεν με ενδιαφέρουν ολωσδιόλου οι συκοφαντίες που εκτοξεύονται εκατέρωθεν για το τι ΔΕΝ έχουν κάνει οι αντίπλαοι κάθε πολιτικού συνδυασμού. Με ενδιαφέρει να ακούσω τι ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ κάθε συνδυασμός..

Στα ελληνικά λεξικά του μέλλοντος ο όρος "πολιτικός λόγος" υποθέτω ότι θα αποτελεί λέξη συνώνυμη με το : "παραμύθια της Χαλιμάς". Δυστυχώς τα στοιχεία δεν δείχνουν ότι το πολιτικό σκηνικό έχει αντιληφθεί το μήνυμα που έστειλαν οι πολίτες (άλλοι συνειδητά, άλλοι για τιμωρία, άλλοι για πλάκα). Απουσιάζουν η πρωτοτυπία και το όραμα για ένα αξιοπρεπές αύριο για τον τόπο μας και αυτό με κάνει να απογοητεύομαι και να μην έχω ελπίδες ότι σε αυτόν τον τόπο υπάρχει όραμα για αλλαγή.

*Και κάτι άλλο......Η εικονική πραγματικότητα της πολιτικής κυριαρχίας έχει εξοβελήσει από την καθημερινότητά μας τα καλά και τα κακά του αληθινού κόσμου που ζούμε εμείς οι πολίτες όπως ανεργία, άστεγους, οικονομική δυσπραγία αλλά και τις προσπάθειες χαρισματικών ανθρώπων που σε πείσμα των καιρών παλεύουν για να προβάλλουν τον πολιτισμό, τις τέχνες όπως για παράδειγμα τα Μουσεία που άνοιξαν τις πύλες τους χθές με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Η φετεινή εκδήλωση προς τιμήν της Διεθνούς ημέρας των Μουσείων είχε τίτλο «Το Μουσείο σε έναν κόσμο που αλλάζει. Νέες προκλήσεις, νέες εμπνεύσεις» (περισσότερες πληροφορίες εδώ).  Και αυτή όμως η είδηση πέρασε στα ψιλά όπως και κάθε θετική ενέργεια που σχετίζεται με τον πραγματικό πολιτισμό.

ΥΓ. (Για την οχλαγωγία, τη κατινιά και τη συνωμοσιολογία θα καταγράψω τις σκέψεις μου σε επόμενες αναρτήσεις) 

Προσφυγή μικρομολογιούχων στη Δικαιοσύνη για το «κούρεμα»

Στη Δικαιοσύνη προσέφυγαν τέσσερις ιδιώτες ομολογιούχοι από τη Θεσσαλονίκη που στρέφονται κατά του Ελληνικού Δημοσίου, διεκδικώντας αποζημίωση ίση με την αξία του «κουρέματος» που υπέστη η επένδυσή τους, ύψους περίπου 160.000 ευρώ.

Πρόκειται για τέσσερα μέλη οικογένειας, που κατέθεσαν σήμερα αγωγή αποζημίωσης ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. «Είναι βέβαιο ότι έχουμε ζημιωθεί παράνομα και υπαίτια από το Ελληνικό Δημόσιο», ισχυρίζονται οι ενάγοντες, τονίζοντας ότι το Ελληνικό Δημόσιο «ενήργησε αντίθετα με τις Συνταγματικές επιταγές, τις Αρχές της χρηστής Διοίκησης και της Νομιμότητας και κάθε έννοιας Δικαίου».

Καταλογίζουν στο Ελληνικό Δημόσιο «παράνομη πρακτική», διότι, εάν γνωρίζανε εξαρχής τη δυνατότητα μονομερούς απομείωσης της αξίας των ομολόγων, δεν θα προχωρούσαν στη σύναψη της σύμβασης και την αγορά του ομολόγου. Χαρακτηρίζουν ακόμη «καταχρηστικό και παράνομο να ανταλλάσσονται ομόλογα λήξεως 2013 και 2026 με ομόλογα λήξεως έτους 2042, ήτοι 30 ετών από σήμερα, χρόνος κατά τον οποίο τίθεται εν αμφιβόλω εάν θα βρισκόμαστε στη ζωή».

Ακόμη, οι εναγόμενοι θεωρούν ότι οι ιδιώτες ομολογιούχοι υπέστησαν άδικη μεταχείριση σε σχέση με τους καταθέτες χρημάτων σε ιδιωτική ελληνική τράπεζα, καθώς οι τελευταίοι προστατεύονται και τελούν υπό την άμεση εγγύηση του Δημοσίου για ποσό μέχρι 100.000 ευρώ ανά Τράπεζα, κάτι που δεν ισχύει για τους ομολογιούχους.

Σύμφωνα με όσα αναφέρουν οι προσφεύγοντες, η τοποθέτηση των οικονομικών τους σε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου πραγματοποιήθηκε ακριβώς στην αρχή της οικονομικής κρίσης που ταλανίζει την Ελλάδα. «Αφενός πεισθήκαμε στις διαβεβαιώσεις όλων των κυβερνήσεων σχετικά με την ασφάλεια των ελληνικών ομολόγων και τις επανειλημμένες διακηρύξεις τους πως η Ελλάδα δεν επρόκειτο να πτωχεύσει σε καμία περίπτωση και αφετέρου επιθυμώντας να στηρίξουμε και εμείς με τις δυνάμεις μας τον δύσκολο αγώνα της ελληνικής οικονομίας καθώς υπήρξε τότε γενικό κάλεσμα προς τούτο σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, με τη σύσταση μάλιστα και ειδικού λογαριασμού δωρεάν υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου, στον οποίο συμμετείχαμε με προθυμία από τους πρώτους, καταβάλλοντας συμβολικά το ποσό των 300 ευρώ», αναφέρουν.

Εξάλλου, εξηγούν ότι δεν υπήρξαν κερδοσκόποι «όπως η πλειονότητα των «θεσμικών» επενδυτών που αργότερα αγόρασαν στο 30 ή και στο 25% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων, ευελπιστώντας σε υπέρογκες αποδόσεις, αλλά απλοί μακροπρόθεσμοι αποταμιευτές με πρωταρχικό μάλιστα κίνητρο το πατριωτικό μας καθήκον».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ 

Πηγή  Ναυτεμπορική

22.3.2012

Ναι, στη μετεγκατάσταση Βουλής και Υπουργείων σε άλλη πόλη εκτός Αθηνών

Σύμφωνα με δημοσίευμα των ΝΕΩΝ (εδώ) σε συζητήσεις που γίνονται σχετικά με την αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει το κέντρο της Αθήνας από τις συχνές διαδηλώσεις και την καταστροφική μανία των επίδοξων Νερωνων, μεταξύ άλλων προτάθηκε η μεταστέγαση των Υπουργείων αλλά και της Βουλής σε άλλους χώρους εκτός κέντρου (αλλά πάντα στην ευρύτερη περιοχή των Αθηνών). Βέβαια αυτή η πρόταση βρήκε αντίθετο τον κ.Καμίνη ο οποίος υποστήριξε ότι έτσι θα ερημοποιηθεί το κέντρο της Αθήνας. Εμείς έχουμε αντίθετη αποψη από τον κ. Καμίνη. Κατ΄αρχήν στις μέρες μας, η πόλη της Αθήνας από τόπος κατοικίας σταδιακά μετατρέπεται σε τόπο γραφείων. Αυτό έχει ως συνέπεια την ερήμωσή της μετά το πέρας του ωραρίου εργασίας των γραφείων. Αντίθετα εάν στο κέντρο της Αθήνας επέστρεφαν οι κάτοικοί της τότε το κέντρο θα ξαναζωντάνευε. Σήμερα η Αθήνα απογυμνωμένη από τους κατοίκους της, κατακλύζεται τις βραδυνές ώρες (και όχι μόνο) όταν τα γραφεία κλείνουν, από το λαθρεμπόριο, τους εμπόρους ναρκωτικών και τους λογής λογής περιθωριακούς τύπους. Εάν υπάρξει κατοίκηση τότε και τα βράδυα θα κυκλοφορούν άνθρωποι, θα συχνάζουν στα φαγάδικα, θα πηγαίνουν στα θέατρα (που κοντεύουν να κλείσουν). Εν πάσει περιπτώσει η ζωή του κέντρου της Αθήνας δεν εξαρτάται μόνο από τις δημόσιες υπηρεσίες, εξαρτάται κυρίως από το εάν το κέντρο κατοικέιται. Η Πλάκα ερήμωσε με όλα τα όμορφα νεοκλασικά να έχουν μεν αναπαλαιωθεί αλλά να ανήκουν σε υπηρεσίες και να παραμένουν έρημα κια σκοτεινά τα βράδυα. Που είναι οι παλιοί κάτοικοι; 

Κατά την ταπεινή μου γνώμη λοιπόν, δεν αρκεί η μετεγκατάσταση Βουλής και Υπουργείων στην ευρύτερη περιοχή των Αθηνών. Θα ήταν προτιμότερο Βουλή και Υπουργεία να μεταστεγαστούν εκτός Αθηνών όπως π.χ. στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο της Κρήτης, στην Πάτρα κλπ Για να μην πω ακόμη καλύτερα σε κάποιο ακριτικό νησί, π.χ. Λήμνο, Κάσο, Κάρπαθο. Τότε μόνο λόγω ανάγκης εύκολης πρσβασιμότητας θα εξαναγκαζόταν το ελληνικό δημόσιο να δει τι συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ελλάδα πέραν του "κράτους των Αθηνών" και θα μεσολαβούσε προκειμένου να αυξηθεί η συχνότητα των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών για τους κατοίκους της "άλλης" Ελλάδας,της παραγκωνισμένης και προκειμένου να πιλυθούν και άλλα πιθανά προβλήματα που αντιμετωπίζει η υπόλοιπη Ελλάδα.

Ετσι αφενός θα έπαυε να συσσωρεύεται όλος ο πληθυσμός της Ελλάδας στην Αθήνα και σταδιακά θα πραγματοποιούνταν η περιπόθητη αποκέντρωση (μπας και ξαναγίνει η Αθήνα ανθρώπινη πόλη). Αλλωστε έπειτα από 2 αιώνες που κρατεί τα πρωτεία η Αθήνα ως πρωτεύουσα γιατί να μην αναλάβει καθήκοντα πρωτεύουσας κάποια άλλη πόλη ; Δεν μιλάμε για επανίδρυση του κράτους ; Ωραία. Ας γίνει πρωτεύουσα μια άλλη πόλη, ας μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών σε 200 και ας μεταφερθούν όλα τα Υπουργεία σε κανένα απόμακρο πάρκο  Δημόσιας Διοίκησης (να είναι όλες οι υπηρεσίες μαζί συγκεντρωμένες).
 Ετσι :
α. η Αθήνα θα πάψει να είναι το σημερινό τέρας που συγκεντρώνει πάνω από το 50% του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδας
β. ο πολίτης θα γλυτώνει χρόνο όταν θα χρειάζεται να αναζητήσει κάποια έγγραφα για οποιαδήποτε δουλειά του
γ. κάποια άλλη πόλη θα ευνοηθεί από την παρουσία τόσων υπαλλήλων (φαγητό, διανυκτέρευση, ψυχαγωγία, ένδυση κλπ).

Ασε που στην εποχή της τηλεματικής και λόγω της επικείμενης μείωσης του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, η εξυπηρέτηση των πολιτών μπορεί κάλλιστα να πραγματοποιείται από τα  ΚΕΠ τα οποία εάν αναβαθμιστούν και παίξουν τον ρόλο για τον οποίο συστάθηκαν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν το σύνολο των εργασιών που έχει ανάγκη ο πολίτης, δίχως να έχουμε ανάγκη αυτό το διαρκές σούρτα-φέρτα με τις ίδιες τις δημόσιες υπηρεσίες.

 

Ναι λοιπόν στην μετεγκατάσταση Βουλής και Υπουργείων από το κέντρο της Αθήνας.

Ναι στην μετεγκατάσταση σε άλλη πόλη πλην της Αθήνας και πιθανότερα σε ένα πάρκο δημοσίων υπηρεσιών, όπου ο πελάτης θα βρίσκει το σύνολο των υπηρεσιών συγκεντρωμένων σε ένα σημείο.

Σίγησε το αηδόνι του παραδοσιακού τραγουδιού : Δόμνα Σαμίου (1928 - 2012 )

Σίγησε χθες βράδυ η φωνή της μεγάλης ερευνήτριας και ερμηνεύτριας του παραδοσιακού μας τραγουδιού, η Δόμνα Σαμίου σε ηλικία 84 ετών.

Η Δόμνα Γεννήθηκε την 12 Οκτωβρίου 1928 στη λαϊκή συνοικία της Καισαριανής από γονείς πρόσφυγες μισκρασιάτες. Οι γονείς της κατάγονταν από το Μπαϊντίρι ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής της Σμύρνης. Η μητέρα της ήρθσε στην Ελλάδα το 1922 ενώ ο πατέρας της αργότερα με την ανταλλαγή των πληθυσμών μια και είχε πιαστεί αιχμάλωτος ως στρατιώτης.

Στις γειτονιές της Καισαριανής αλλά και από τους γονείς της απέκτησε τα πρώτα ακούσματα κι έτσι αγάπησε τις παραδοσιακές μελωδίες. Από μικρό κοριτσάκι, σε ηλικία 13 χρονών έδειξε το ενδιαφέρον της για την παραδοσιακή μουσική και το τραγούδι καθώς και την βυζαντινή μουσική. Δάσκαλός της ήταν ο Σίμων Καράς, στον "Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής" διδάχτηκε ψαλτική και παραδοσιακά τραγούδια ενώ παράλληλα σπούδασε στο νυχτερινό Γυμνάσιο.

Η σχέση της με το Εθνικό Ιδρυμα Ραδιοφωνίας/Ε.Ι.Ρ. ξεκίνησε όταν ήρθε σε επαφή με αυτό ως μέλος της χορωδίας του Σίμωνα Καρά. Το 1954 θα προσληφθεί στο Τμήμα Εθνικής Μουσικής και θα της δoθεί η δυνατότητα να γνωριστεί με τους σημαντικότερους λαϊκούς μουσικούς οι οποίοι έρχονταν για τις ραδιοφωνικές εκπομπές. Παράλληλα η αγάπη της θα την σπρώξει να ασχοληθεί με την μουσική επιμέλεια εκδόσεων δίσκων, θεατρικών εκπομπών και κινηματογραφικών ταινιών.

Από το 1963 ταξιδεύει διαρκώς σε ολόκληρη την Ελλάδα σε έναν αδιάκοπο αγώνα που κράτησε μέχρι τα τελευταία της χρόνια προκειμένου να διασώσει μέσω της επιτόπιας καταγραφής των παραδοσιακών ήχων, μελωδιών και εκφράσεων του τόπου μας.

Το 1971 θα δηλώσει παραίτηση από την Ραδιοφωνία για να συνεχίσει το μεράκι και τον αγώνα της  μέσα από τη συνεργασία με τον Διονύση Σαββόπουλο και αργότερα με τη συμμετοχή της στο φεστιβαλ Μπαχ στο Λονδίνο 

(διοργανώθηκε από τη Λίλα Λαλάντη).

Το 1974 θα αρχίσει μια λαμπρή συνεργασία με την Columbia και θα προβεί σε πλούσια παραγωγή LP.

Το 1976-77 με σκηνοθέτες τον Φώτο Λαμπρινό και τον Ανδρέα Θωμόπουλο πρωτοστατεί στη δημιουργία 20 επεισοδίων για την εκπομπή της ΕΡΤ «Μουσικό οδοιπορικό» και ηχογραφήσεις παραδοσιακών τραγουδιών στην επαρχία.

Το 1981 θα ιδρύσει τον "Καλλιτεχνικό Σύλλογο Δημοτικής Μουσικής - Δόμνα Σαμίου" με σκοπό την διάσωση και προβολή της παραδοσιακής μουσικής μέσω της έκδοσης δίσκων και τη διοργάνωση εκδηλώσεων με αυστηρές επιστημονικές και ποιοτικές προδιαγραφές, όλα αυτά μακριά από την εμπορευματοποίηση που επιβάλλουν οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες.

Στη Σκιάθο , ακούει τραγούδια από τον λαό σε όλα τα μέρη της Ελλάδος και τα σώζει με διαρκείς καταγραφές τους.

Η Δόμνα Σαμίου με το πάθος της για την παραδοσιακή μουσική και το τραγούδι της και με το έργο της διέσωσε και πρόβαλλε πολύτιμες πτυχές της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής σε ολόκληρο τον κόσμο. Δίσκοι της έχουν εκδοθεί στη Γαλλία, στη Σουηδία και αλλού.

Αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή της σε συναυλίες από την Αυστραλία μέχρι τη Νότια Αμερική που δεν συγκίνησαν μόνο τους Έλληνες της Διασποράς αλλά μέσω αυτών αποκαλύφθηκε στους ξένους η  ποιοτική «ελληνική μουσική δίχως μπουζούκι», όπως γράφτηκε σε κάποια κριτική συναυλίας της στη Σουηδία.

Στην Ελλάδα, αναρίθμητες είναι οι εμφανίσεις της σε συναυλίες κάθε είδους αλλά και τα αφιερώματα

Συνεργάστηκε για κάποια χρόνια και με το Μουσείο Λαϊκών Οργάνων στη Πλάκα όπου δίδαξε  παραδοσιακό τραγούδι. Εκεί τη γνώρισα κι εγώ.

Στην ερώτησή μου  "Γιατί σήμερα οι άνθρωποι δεν τραγουδούν τόσο όμορφα όσο παλιά ;",

η Δόμνα μου απάντησε : "Γιατί δεν ακούνε τόσο όμορφους ήχους όσο παλιά. Παλαιότερα, ένα παιδί από αγροτική οικογένια το έπαιρναν μαζί οι γονείς στις εργασίες τους μέσα στα χωράφια. Εκεί ερχόταν σε επαφή από βρέφος με τα αηδόνια, με το κελάδημα της καρδερίνας, με τους ήχους του ποταμού, με το θρόϊσμα των φύλλων. Για αναλογίσου, στις μέρες μας, ποιά είναι τα πρώτα ακούσματα των μωρών ; "

Αγαπητή φυσιογνωμία όχι μόνο στους στενούς της συνεργάτες αλλά και σε όσους την γνωρίζουν μέσα από το πολύτιμο έργο της, τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, με αποκορύφωμα την απονομή μεταλλίου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο το 2005.

Σε μια συνέντευξή της έλεγε :

"Πόσες φορές το ’χω πει ως τώρα. Πρέπει ν’ αρχίσουμε απ’ το νηπιαγωγείο. Αφού δεν τα μαθαίνουνε πια τα τραγούδια οι άνθρωποι στο σπίτι, όπως γινότανε παλιότερα. Οι μεγάλοι πώς βρεθήκανε να ξέρουνε τραγούδια; Τα μάθανε από παιδάκια, απ’ το σπίτι τους. Απ’ το γλέντι το οικογενειακό, απ’ τη γειτόνισσα, παίρνει τ’ αυτάκι του, απ’ τη γιαγιά του που τον νανούριζε. Τώρα η γυναίκα δεν τραγουδάει πια. Βάζει το ραδιόφωνο κι ακούει τα κατασκευάσματα τα σημερινά. Έχει στάση παθητική. Χρόνο δεν έχει.
Από τη στιγμή που το παιδί δε βρίσκει την ευκαιρία ν’ ακούσει πια τραγούδι, όπως άκουγα εγώ παιδάκι στη γειτονιά μου, ή τα παιδάκια τ’ άλλα που τ’ ακούγανε στα χωριά τους, δεν έχει την ευκαιρία να δει και να μιμηθεί, τουλάχιστο να το κάνει η πολιτεία. Με το μάθημα από το σχολείο, από το νηπιαγωγείο. Βέβαια αυτό προϋποθέτει την εκπαίδευση ειδικών δασκάλων, ειδικών νηπιαγωγών, που να μάθουν τα τραγoύδια αυτά, να τα μεταδώσουν. Όχι στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Εκεί είναι αργά. Αν είναι ας το κάνουμε και μόδα, τελοσπάντων. Πάντα με προσοχή όμως."

(Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ)

Η Ελλάδα από σήμερα είναι φτωχότερη, ο ελληνικός λαϊκός πολιτισμός έχασε την φύλακα-άγγελό του.

"Αχ! Πανάθεμά σε ξενιτειά
Τζιβαέρι μου
Εσέ και το καλό σου
σιγανά και ταπεινά


Αχ! Που πήρες το παιδάκι μου
Τζιβαέρι μου
και το 'κανες δικό σου
σιγανά, πατώ στη γη"

ΥΓ. Κάποιες από τις φωτό τις πήρα από εδώ


ΥΓ2 : Αλλα αφιερώματα στη Δόμνα Σαμίου μπορεί κανείς να παρακολουθήσει  :
1. Στην εκπομπή "Ουδείς αναμάρτητος" με την Αννα Παναγιωταρέα εδώ 
2.Στη σειρά ντοκιμαντέρ «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΟΥ» με αφήγηση που επικεντρώνεται στο 1966, χρονιά κατά την οποία εργαζόταν στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) και ταξίδευε σε όλη την Ελλάδα για να καταγράψει και να διασώσει στο μαγνητόφωνό της την ελληνική παραδοσιακή μουσική (εδώ)

"Να μην εμπιστεύεστε το ελληνικό Δημόσιο..."

 Η απομείωση των ομολόγων που κατέχουν φυσικά πρόσωπα,  παρά τα δημοσιεύματα που θέλουν την εθελοντική συμμετοχή τους να ανέρχεται σε υψηλότατα επίπεδα (80-90%!!!!) έχουν εξοργίσει τους πολίτες που θεωρούν ότι η απομείωση είναι εντελώς άδικη και ότι στην ουσία αποτελεί δήμευση των εισοδημάτων τους. 

ΔΗΛΑΔΗ ΑΛΛΟΙ ΤΑ ΕΦΑΓΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ 

ΤΑ ....Γ......Α.... ΤΟΥΣ

Η υπόθεση αυτή συμβολίζει την έναρξη (εδώ και καιρό) μιας νέας εποχής με κύριο χαρακτηριστικό  την κατάχρηση εξουσίας από πλευράς του ελληνικού δημοσίου λόγω δεσσπόζουσας θέσης. Το ελληνικό δημόσιο αποδεικνύεται παντελώς αφερέγγυο και είναι αδύνατον κανείς από ε΄δω και στο εξής να το εμπιστευτεί. Οι εγγυήσεις του ελληνικού Δημοσίου θεωρούνται σκουπίδια (trash) εφόσον  το ελληνικό δημόσιο καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να το επιβεβαιώνει καθημερινά με την κατάχρηση εξουσίας που ασκεί. Οι ανόητες και αδέξιες αυτές κινήσεις των κυβερνώντων εγκυμονούν σημαντικούς κινδύνους που είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσουν στη παντελή κατάρρευση της οικονομίας αλλά και τη φυγάδευση στο εξωτερικό των καταθέσεων (όσων έχουν απομείνει στην Ελλάδα) ή όπου αλλού μπορεί κάθε πολίτης, αφού επικρατεί ο φόβος ότι σε λίγο μπορεί να του ζητήσουν ακόμη και τις λιγοστές οικονομίες που κατάφερε στο σύνολο του βίου του να αποταμιεύσει για περιπτώσεις υγείας ή για τυχόν έκτακτες ανάγκες. Αντίθετα όσοι έχουν φάει με χρυσά κουτάλια όπως και οι φοροφυγάδες εξακολουθούν να παραμένουν στο απυρόβλητο παρά τις μέχρι τώρα ψεύτικες υποσχέσεις περί πάταξης της φοροδιαφυγής.

Παραθέτω τις απόψεις 2 φυσικών προσώπων κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημοσίου : 

1. Σε επιστολή του ο κ. Γ. Ράλλης προς την εφμ Καθημερινή γράφει :

"Kύριε διευθυντά

Tο Σαββατοκύριακο διάβασα στην «Oικονομική»: «Πρόταση για αποφυγή του κουρέματος στους πολίτες ομολογιούχους» και στην «Kαθημερινή» «ομολογιούχοι – φυσικά πρόσωπα».

Θυμήθηκα τη γιαγιά μου στη Mυτιλήνη. Eίχε ένα μπαούλο γεμάτο ομόλογα ελληνικού Δημοσίου. Oταν πέθανε, τα κάψαμε στην σόμπα και εγώ απέκτησα το ωραίο μπαούλο της. Mέσα ήταν ένα σημείωμα που έλεγε: «Tα φυλάγω για να τα βλέπετε, τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου, και να μην εμπιστεύεστε ποτέ το ελληνικό Δημόσιο».

Aπό όσο γνωρίζω, έπρεπε να περάσουν 60 χρόνια για να ξαναγοράσει ο κόσμος ελληνικά ομόλογα.

Πριν από μια βδομάδα συνάντησα ένα συμπολεμιστή μου. Mαζί, στη γερμανική κατοχή της Mυτιλήνης το 1943, το σκάσαμε και πήγαμε στην Aίγυπτο εθελοντές στον Iερό Λόχο. Hταν πολύ στεναχωρεμένος. Tα μόνα χρήματα που είχε ήταν 250.000 ευρώ τα οποία επένδυσε για να αγοράσει 5ετές ομολογιακό. Mε την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Xρειαζόταν τον τόκο, 15.000 ευρώ, να τον προσθέσει στα ισχνά έσοδά του και να τα βγάλει πέρα.

Eίναι 90 χρονών, οι γαμπροί του αγωνίζονται και αυτοί να τα βγάλουν πέρα, και είναι περήφανος άνθρωπος που δεν θέλει να τους επιβαρύνει. Tου έλεγαν οι δικοί του να στείλει τα χρήματά του έξω, ή να πάρει προθεσμιακό από την Eθνική. Δεν τους άκουσε. Tώρα δεν ξέρει πώς θα ζήσει, λόγω ηλικίας έχουν προστεθεί δαπάνες για γιατρούς, φάρμακα κ.λπ.

Tο παράπονό του: 

αυτές είναι οι εγγυήσεις του ελληνικού κράτους; 

Nα γιατί δε μας εμπιστεύεται κανείς! (πρώτο Mνημόνιο κ.λπ.). Tου είναι αδύνατον να καταλάβει λέει, γιατί το κούρεμα περιορίζεται μόνο στα «εγγυημένα ομόλογα» και όχι και στις άλλες καταθέσεις, τα προθεσμιακά κ.λπ.

Mήπως είχε δίκιο η γιαγιά μου;

Γιωργος P. Pαλλης"

Πηγή Καθημερινή 8.3.2012 

2. Σε επιστολή τους οι  προς την εφμ Καθημερινή γράφουν οι κ. Γεώργιος και Βασίλειος Κλαθάκης : 

 ΝΤΡΟΠΗ Κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟ

Kύριε διευθυντά

Eίμαστε δύο ηλικιωμένα αδέλφια, που σαν συνταξιούχοι (TEBE) μετά από 50 χρόνια δουλειάς, είχαμε κάποιες οικονομίες κατατεθειμένες σε ελληνική τράπεζα, περίπου 200.000 ευρώ – για να παίρνουμε κάποιο τόκο καθότι οι συντάξεις, και οι δύο μαζί, δεν ξεπερνούν τα χίλια εξακόσια ευρώ. Tον Γενάρη του 2010 ζητήσαμε από την τράπεζα να μας πει από πού μπορούμε να πάρουμε μεγαλύτερο τόκο, τότε η τράπεζα μας υπέδειξε να μας αγοράσει ένα ομόλογο του Eλληνικού Δημοσίου λήξεως τον Mάρτιο του 2012. 

Pωτήσαμε τον υπάλληλο της τράπεζας εάν τα λεφτά μας είναι σίγουρα, και πήραμε την απάντηση ότι από το κράτος δεν χάνει κανείς. 

Eρχεται τώρα το κράτος, ο κ. Bενιζέλος, και ανακοινώνει ότι θα χάσουμε τα μισά και επιπλέον από τα χρήματά μας. Mα καλά, δεν ντρέπονται αυτοί, κατέστρεψαν τη χώρα και θα μας βάλουν και εμάς στα γεράματα να πεινάσουμε;

Mετά ζητούν από τον λαό να τους εμπιστευθεί και να μη σηκώνει τα χρήματά του από τις τράπεζες και να τα βάζει στα μπαούλα, ή αυτοί που έχουν τρόπο να τα μεταφέρουν στο εξωτερικό. 

Mα έχει κουκούτσι μυαλό αυτός ο άνθρωπος και αυτή η κυβέρνηση;

Γεωργιος και Bασιλειος Kλαθακης - Zωγράφου

Πηγή Καθημερινή 

Σχόλιο δικό μας : Αντί της απομείωσης των ομολόγων που κατέχουν τα φυσικά πρόσωπα η κυβέρνηση θα μπορούσε να πράξει το εύλογο προκειμένου να μειώσει τα κόστη και να καταφέρει να φτάσει σε πλεονασματικό ισολογισμό, όπως :
α. τη μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200 όπως ορίζει το Ελληνικό Σύνταγμα,
β. τη μείωση του αριθμού των πολυάριθμων ακριβοπληρωμένων συμβούλων,
γ. τη συρρίκνωση των βουλευτικών αποζημιώσεων που κυμαίνονται κατά μέσο όρο στο εξωφρενικό ποσό των 100.000 Ευρώ το χρόνο όταν άλλοι πολίτες προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με 12.000 Ευρώ το χρόνο,
Αντί αυτών, οι κυβερνώντες επιλέγουν να αρμέξουν τις πενιχρές οικονομίες κάθε πολίτη, κάθε φυσικού προσώπου που τόλμησε να εμπιστευτεί τα ελληνικά ομόλογα και τον καλούν να συμβάλει με δική του οικονομική ζημιά σε όσα έχουν απολαύσει και καταχραστεί άλλοι (όσοι δηλαδή κατείχαν θέσεις εξουσίας, διαχειρίστηκαν και καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα).

ΑΠΛΑ   ΝΤΡΟΠΗ

Σμαρούλα Γιούλη (1934 - 2012) - Η βασίλισσα της σάμπας μας άφησε....

Σε ηλικία 78 ετών, έφυγε σήμερα το πρωί από τη ζωή η ηθοποιός Σμαρούλα Γιούλη, τρεις μήνες μετά τον χαμό του συζύγου της, του θεατρικού επιχειρηματία Βαγγέλη Λιβαδά.

Η διάσημη ηθοποιός - που έπασχε από βαριάς μορφής άνοια- ήταν η τραγική φιγούρα του δράματος που παίχτηκε τον περασμένο Νοέμβρη με θύμα τον αγαπημένο της, επί 56 χρόνια, σύζυγο Βαγγέλη Λιβαδά, ο οποίος κάηκε ζωντανός μέσα στο ίδιο του το σπίτι, από πυρκαγιά που προκλήθηκε από σόμπα.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1934. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Δ. Ροντήρη και συνέχισε με χορό και τραγούδι. Πρωτοεμφανίστηκε στο σανίδι το 1948 στην επιθεώρηση των Αλέκου Σακελλάριου - Χρήστου Γιαννακόπουλου «Ανθρωποι, άνθρωποι».

Θέατρο 

Στο θέατρο ξεκίνησε με το έργο «Χαρούμενα νιάτα» και στη συνέχεια συνεργάστηκε με την Κατερίνα και τον Μάνο Κατράκη στο έργο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Από το 1958, ως θιασάρχης πλέον, ανέβασε έργα, μεταξύ των οποίων τα «’ννα Φρανκ», «Κουρέλι», «Πειρασμός».

Το 1960 απέκτησε δική της θεατρική στέγη, και μαζί με το σύζυγό της, θεατρικό επιχειρηματία Βαγγέλη Λιβαδά, ανέβασαν πολλά έργα Ελλήνων συγγραφέων (Γ. Σουρή, Π. Παλαιολόγου, Σπ. Μελά, Δ. Γιανουκάκη, Δ. Ψαθά, Γ. Ρούσσου, Γ. Τζαβέλλα, Κ. Μουρσελά κ.ά.), αλλά και ξένων (Εντ. Φίλιπο, Α. Νικολάι, Ντ. Φο, Αλ. Χάκετ κ.ά.) και συνεργάστηκε, με σχεδόν όλους τους Έλληνες σκηνοθέτες. Ακόμα, σκηνοθέτησε πρόζες και μουσικά θεάματα, όπως το μιούζικαλ «20 χρόνια Θεοδωράκης» και το «Καφενείον η Ελλάς».

Κινηματογράφος

Στη μεγάλη οθόνη εμφανίστηκε για πρώτη φορά, μόλις 8 ετών, το 1942, στην ταινία «Η φωνή της καρδιάς». Αυτή ήταν η αρχή πολλών κινηματογραφικών της εμφανίσεων. Αρκετές ταινίες της όπως οι «Φτώχεια και αριστοκρατία / Στουρνάρα 288», «Έλα στο θείο», «Της νύχτας τα καμώματα», «Ο Θόδωρος και το δίκανο»- άφησαν εποχή, αγαπήθηκαν διαχρονικά από το κοινό και προβάλλονται μέχρι και σήμερα.

Τραγούδι 

 

Η αξέχαστη ηθοποιός είχε χαρακτηριστεί ως η «βασίλισσα της σάμπας», αφού ερμήνευσε στον κινηματογράφο και το θέατρο τραγούδια που άφησαν εποχή, όπως τα «Βίρα τις άγκυρες», «Περιμένω με αγωνία», «Θα σε πάρω θα με πάρεις», «Η σάμπα στο χωριό» (μαζί με το Τρίο Κιτάρα), «Σήμερα» (μαζί με την Καίτη Μπελίντα), «Θέλω να χορεύω» (μαζί με τον Γιώργο Δημάκη και την Γεωργία Κεφαλά).

Φιλμογραφία

«Η φωνή της καρδιάς» (1942)

«Τελευταία Αποστολή» (1949)

«Χαμένοι άγγελοι» (1948)

«Έλα στο θείο...» (1950)

«Εκείνες που δεν πρέπει ν` αγαπούν» (1951)

«Ο πύργος των ιπποτών» (1952)

«Το σωφεράκι» (1953)

«Το Κορίτσι της Γειτονιάς» (1954)

«’νεμος του μίσους» (1954)

«Ανοιχτή Θάλασσα» (1954)

«Γλέντι - λεφτά κι αγάπη» (1955)

«Το οργανάκι του Αττίκ» (1955)

«Η καφετζού» (1956)

«Θυσία της μάνας» (1956)

«Ο γυναικάς» (1957)

«Ο πειρασμός» (1957)

«Ο Μεγαλοκαρχαρίας» (1957)

«Ραντεβού με τον έρωτα» (1957)

«Της νύχτας τα καμώματα» (1957)

«4 νύφες 1 γαμπρός» (1958)

«Ο Μισογύνης» (1958)

«Κάθε εμπόδιο για καλό» (1958)

«Ο λεφτάς» (1958)

«Φτώχεια και αριστοκρατία / Στουρνάρα 288» (1959)

«Νύχτες στο Μιραμάρε» (1960)

«Φτωχαδάκια και λεφτάδες» (1961)

«Ο Θόδωρος και το δίκανο» (1962)

«Μόνο για σένα» (1965)

Ενώνει ο πόνος δυο καρδιές» (1965)

Το 1958 συγκρότησε δικό της θίασο και άρχισε να περιοδεύει, ενώ στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς από τους κινηματογραφικούς τους παρτενέρ, όπως τον Μίμη Φωτόπουλο, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, σε ξένες αλλά κυρίως σε ελληνικές κωμωδίες, πολλές από τις οποίες μεταφέρθηκαν με επιτυχία και στη μεγάλη οθόνη.

Τη δεκαετία του ΄80 η Σμαρούλα Γιούλη, σε συνεργασία πάντα με τον σύζυγό της, τον θεατρικό επιχειρηματία Βαγγέλη Λειβαδά, παρουσίασε και πρωταγωνίστησε σε πολλά μιούζικαλ, όπως το «Σικάγο», «Η γυναίκα της χρονιάς», «Μάγκες και Κούκλες», «Hello Ντόλυ» και αργότερα στο «Sweet Charity».

Πρωτότυπες για την εποχή, πλούσιες και πολυδάπανες οι μουσικοθεατρικές αυτές παραγωγές, για τις οποίες μετακαλούσε ξένους σκηνοθέτες του είδους, άφησαν να ξεδιπλωθεί το ταλέντο της στο τραγούδι και τον χορό.

Από τη δεκαετία του ΄90 και μετά έπαιζε όλο και λιγότερο στο θέατρο _από τις τελευταίες της παραστάσεις το «Αταίριαστο ζευγάρι» του Νιλ Σάιμον με τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου και η «Φιλουμένα Μαρτουράνο» του Εντουάρντο ντε Φιλίπο. Η ίδια είχε και σκηνοθετήσει μουσικά και θεατρικά θεάματα, όπως το «Καφενείον η Ελλάς» του Γιάννη Μαρκόπουλου ή το αφιέρωμα «Είκοσι χρόνια Θεοδωράκη».

Στον κινηματογράφο η Σμαρούλα Γιούλη έκανε την πρώτη της εμφάνιση πλάι στον Αιμίλιο Βεάκη, ως παιδί θαύμα, το 1943 στη «Φωνή της καρδιάς». Ακολούθησαν οι ταινίες «Χαμένοι άγγελοι», «Τελευταία αποστολή», «Το σωφεράκι», «Το οργανάκι» και δεκάδες ακόμα.

Η κηδεία της θα γίνει την Παρασκευή, στις 15.30 από το νεκροταφείο Ζωγράφου.

Πηγή : Ναυτεμπορική

Η κηδεία της θα γίνει την Παρασκευή στις 3:30 μ.μ., από το Νεκροταφείο Ζωγράφου.